فرصتی طلایی برای احیای موقوفات ملایر

به گزارش ایکنا از همدان وقتی زمان می گذرد و نسل ها در پی هم می آیند، آنچه از انسان بر جای می ماند، نه تملک اموال، که اثر انگشت خیرخواهی اوست. در کهن شهر ملایر، جایی که خاکش با عطر نیت های پاکِ واقفان عجین شده است، همایش «یاوران وقف» بهانه ای شد تا بار دیگر بیاد آوریم که چگونه میراث گذشتگان، هنوز هم می تواند پناهگاهی برای آینده باشد.

شب گذشته، فضای معنوی جوار مقبره «سیف الدوله»، واقف نامدار ملایر، شاهد برگزاری همایش «یاوران وقف» بود؛ همایشی که به مناسبت هفته وقف با حضور مسئولان استانی و شهرستانی، واقفان خیراندیش و اصحاب رسانه برگزار شد. این مراسم نه تنها تجلیل از یک سنت دیرینه، بلکه فراخوانی بود برای پیوند دوباره ی جامعه با فرهنگی که هدفش جز گره گشایی از کار مردم نیست.

حجت الاسلام رضا حاجی زین العابدینی، مدیرکل اوقاف و امور خیریه استان همدان، در این مراسم ضمن گرامیداشت یاد و خاطره شهدا و واقفان نیک اندیش، بر ضرورت ترویج فرهنگ وقف تأکید کرد. اما بخش پرطنین سخنان او، خبری بود که بسیاری از دغدغه مندان املاک موقوفه را امیدوار کرد.

کی با تشریح شرایط ویژه برای تعیین تکلیف املاک موقوفه، خطاب به حاضران گفت: بسیاری از افراد املاکی را در تصرف دارند که موقوفه است اما برای آن سند مالکیت از اداره ثبت اسناد دریافت کرده اند. ما برای حل این معضل، تا پایان سال جاری، فرصتی استثنایی فراهم کرده ایم. کسانی که رابطه تجاری با موقوفه ندارند، می توانند بدون پرداخت مبالغ سنگین «پذیره» که در روال های معمول دریافت می شود، تنها با پرداخت «اجرت المثل ایام تصرف»، نسبت به تنظیم قرارداد اقدام کنند.

مدیرکل اوقاف با تأکید بر اینکه این تسهیلات برای افرادی که دهه ها (30 یا 40 سال) با این املاک درگیر بوده اند، یک گشایش واقعی است، افزود: در روند عادی، تعیین تکلیف این املاک مبالغ قابل توجهی را به متصرف تحمیل می کرد، اما با مجوزی که اخذ شده، فرصتی فراهم کردیم تا با هزینه بسیار کمتر، این پرونده ها بسته شود و مردم با خیالی آسوده به حقوق خود برسند.

حجت الاسلام حاجی زین العابدینی در بخش دیگری از سخنان خود، به فلسفه ماندگاری وقف اشاره کرد و گفت: برخی در طول حیات به دنبال نام و شهرت اند، اما این شهرت دنیوی مذموم است. در مقابل، واقفانِ ما بدون آنکه در پی دیده شدن باشند، بذر خیر پاشیدند و درخت باقیات الصالحات را کاشتند که میوه اش برای قرن ها به دست مردم می رسد.

وی با ادای احترام به واقفان بزرگ ملایر افزود: نام هایی همچون سید فضل الله، عیسی خان بیگلربیگی، شیخ الملوک، حاج قاسم، سکینه سرابی و حاج فخریه، نه به خاطر القابشان، بلکه به خاطر آثار نیک شان در جان این شهر زنده است. وقف تنها یک عمل مالی نیست، یک بیانیه انسانی است که می گوید: من رفتم، اما مهربانی ام باقی است.

در ادامه، سید حسین حسینی، رئیس اداره اوقاف و امور خیریه ملایر، با واکاوی شخصیت سیف الدوله، نگاهی نو به وصیت نامه او انداخت. او گفت: وصیت نامه این بزرگمرد، نشان می دهد که نگاه او به وقف، فراتر از دیوارکشی های معمول بوده است. او در سال های جنگ جهانی اول و در اوج قحطی و تنگنای اقتصادی کشور، نیت هایش را به سمت دردهای اجتماعی برد.

حسینی افزود: سیف الدوله حتی در وصیت خود به زائرانی که در فصل زمستان با پای برهنه عازم کربلا بودند، اندیشیده بود و دستور تأمین کفش و پوشاک برای آنان را صادر کرده بود. او به عنوان یک شاهزاده، می توانست غرق در تجمل باشد، اما مسیر خدمت را انتخاب کرد و امروز، نام و یادش با احترام و دعای خیر مردم ملایر گره خورده است.
سعید کتابی، فرماندار ویژه ملایر نیز با تبریک هفته وقف، این فرهنگ را برآمده از آموزه های اصیل اسلامی و ایرانی دانست و گفت: «واقفان، تنها بخشی از مال خود را نبخشیدند، آن ها در واقع برای آینده ی این شهر، امید و کرامت انسانی سرمایه گذاری کردند.

کتابی با اشاره به ظرفیت عظیم 35 هزار رقبه موقوفه در شهرستان ملایر، تصریح کرد: این ظرفیت عظیم، نه یک دارایی راکد، بلکه یکی از ارکان اصلی توسعه ملایر است. ما امروز نیازمند واقفانی هستیم که نیت های خود را با نیازهای روز جامعه تنظیم کنند؛ از اشتغال زایی و کارآفرینی گرفته تا آموزش و مسائل اجتماعی و فرهنگی. مسئولان نیز موظفند با تعامل و تسهیل گری، مسیر را برای اجرای کامل نیت واقفان هموار کنند تا برکات آن هرچه سریع تر به سفره های مردم برسد.

شهرستان ملایر با این پیشینه درخشان و 35 هزار رقبه موقوفه، امروز در دوراهی حفظِ میراث و نوآوری ایستاده است. فرصت هایی که سازمان اوقاف برای تعیین تکلیف املاک فراهم کرده، تنها یک اقدام اداری نیست؛ بلکه دعوتی است برای شفافیت و هم افزایی. اگر این جریانِ خیرخواهانه، با نگاهِ مسئولانه مسئولان و مشارکت مردم همراه شود، ملایر می تواند همچنان الگویی درخشان از وقف پویا در ایران باشد؛ جایی که سنت دیرینه، با نیازهای فردا پیوند می خورد.

انتهای پیام